dlaenergetyki.pl · biomasa i certyfikacja

System KZR INiG dla biomasy: wymagania RED II, RED III i przygotowanie do certyfikacji

Zrównoważony rozwój i identyfikowalność surowca to dziś jedne z najważniejszych wymogów stawianych przedsiębiorstwom działającym w łańcuchu dostaw biomasy.

System KZR INiG to jeden z kluczowych systemów certyfikacji biomasy w Polsce, potwierdzający zgodność z kryteriami zrównoważonego rozwoju wynikającymi z unijnej dyrektywy RED II oraz — w najbliższym czasie — z jej nowelizacji, czyli dyrektywy RED III. Certyfikat KZR INiG jest dziś praktycznie niezbędny dla producentów, dostawców i odbiorców biomasy, którzy chcą wykazać zgodność swoich surowców i procesów z obowiązującymi przepisami.

Trwający proces implementacji RED III do polskiego prawa (projekt UC118) oznacza, że przedsiębiorstwa już teraz powinny przygotowywać się do nowych wymagań — zarówno w zakresie dokumentacji, jak i obliczania emisji gazów cieplarnianych.

Czym jest system KZR INiG?

System KZR INiG to dobrowolny system certyfikacji, w ramach którego weryfikowana jest zgodność biomasy z kryteriami zrównoważonego rozwoju oraz identyfikowalność surowca na każdym etapie łańcucha dostaw — od producenta, przez pośredników, aż po odbiorcę końcowego. Obejmuje on zasady kwalifikowania surowców, wymagania dotyczące dokumentacji i dowodów zgodności oraz zasady prowadzenia bilansu masy.

Jakie obowiązki wynikają z RED II i planowanej RED III?

Dyrektywa RED II nakłada na uczestników łańcucha dostaw biomasy obowiązki dotyczące kryteriów zrównoważonego rozwoju, weryfikacji pochodzenia surowca oraz raportowania transakcji w unijnej bazie Union Database (UDB). Nowelizacja wynikająca z RED III ma w praktyce zaostrzyć część z tych wymogów, w tym w zakresie obliczania emisji gazów cieplarnianych (GHG) — dlatego przedsiębiorstwa powinny już teraz śledzić postęp prac legislacyjnych i przygotowywać się na nadchodzące zmiany.

Jak wygląda proces certyfikacji i audytu?

Przygotowanie do certyfikacji obejmuje uporządkowanie dokumentacji i zasad jej archiwizacji, wdrożenie procedur bilansu masy oraz nadzór nad systemem na bieżąco, a nie tylko w okresie przedaudytowym. W praktyce najczęstsze niezgodności wykrywane podczas audytów dotyczą właśnie braków dokumentacyjnych oraz nieprawidłowej weryfikacji pochodzenia surowca — dlatego znajomość roli audytora i przebiegu procesu certyfikacji pozwala znacząco ograniczyć ryzyko.

Już we wrześniu organizujemy szkolenie, które w praktyczny sposób odpowiada na te pytania: